Cecha wyróżniającą muzykę hiszpańska jest  charakterystyczne zróżnicowanie regionalne, wynikające z przemieszania kulturowego m.in. kultura cygańska, arabska oraz żydowska. Muzyka hiszpańska przez wiele stuleci była kształtowana przez zmieniające się wpływy kulturowe. W Średniowieczu "śpiew wizygocki" przeobraził  się w śpiew mozarabski aby przeważały w nim elementy muzyki chrześcijańskiej.

Rozwój religijnej polifonii wokalnej nastąpił w XVI wieku i jednocześnie w tym samym czasie  nastąpił  rozkwit muzyki organowej oraz lutniowej. W XVII wykształciła się bardzo oryginalna forma opery- zarzuela, która przeobrażała się w kolejnym stuleciu w bardziej popularna hiszpańska sainete jak również tonadille. W XIX wieku została podjęta próba   wyzwolenia się spod obcych wpływów oraz wskrzeszania narodowej tradycyjnej opery ) F. Pedrell), przez muzyków hiszpańskich. W Madrycie zostało założone Konserwatorium i od tej chwili muzycy częściej wyjeżdżali na studia do Francji.